به خاطره گفتم تا وقتی که هنوز از بریدن حرف می زنیم ...نبریده ایم...
تا وقتی هنوز آخر خطی که رویش ایستاده ایم تصویر می کنیم ...هنوز به آخر خط نرسیده ایم....
لحظه بریدن ، در سکوتی بی توضیح می گذرد ...با نگاهی بی جنبش و ایستا...ساکن...بی وزش....نگاهی در عبور که به هیچ نقطه ای برای درنگ کردن چنگ نمی زند....به طرزی غریب پذیرنده....بی جان....پر از رطوبت تسلیم.......بی کلام...بی حرف....مثل واقعه ای به نهایت عادی...عادی...عادی....
و به آمهایی فکر می کنم که پیکرهای رنجورشان را روی تختهای بیمارستان کشیده اند.... تا وقتی حرف می زنند ، دردشان را فریاد می کنند و تکان می خورند...هنوز هستند...زمانی نیستند که دیگر حرفی نمی زند...هیچ ...هیچ...و ناگهان مرده اند...
بيا خاطره! با تمام قدرت بودنت مشتت را بر این استخوانهای تکیده فشار بده....ببین دیگردردم می گیرد... ؟ بلند فریاد بزن ببین چشمهایی برای دوباره دیدن بعد از این کومای هزار ساله باز می شوند ؟....زنده اند هنوز....؟؟؟
و لَقد اوحَينا اِلي موسي اَن اسر ِ بعبادي فاضرب لَهم طَريقا في البَحر يَبسا لا تَخاف دَرَََكا و لا تَخشي
و به موسي وحي كرديم كه بندگان مرا شبانه از شهر مصر بيرون بر و راهي خشك از ميان دريا بر آنها پديد آور و نه از تعقيب بترس و و نه( از غرق شدن ) انديشه دار.
حرير ِ خيالهای ِخيس ِتو را که می گذارند ، فرشته ها ، روی پيشانی خوابهای ملتهبم ، تو را که تب می کنم مهتاب! ...آتشْ مرا هوايی ميکند باز ...ميگويی ديوانه شده ام ؟؟؟....ابراهيم اگر ميان آتش نرود چه كند ..نه اينكه بگويم ابراهيم شده ام زبانم لال ..نه ..اما حسرت سوختن خاكسترم كرده اين روزها مهتاب...! هي بخند. ......راستي نگاه كن چند تا از موهايم سفيد شده..اينجا ها ..ببين مهتاب !
« راستي خبرت بدهم
خواب ديده ام خانه اي خريده ام
بي پرده ، بي پنجره ، بي در ، بي ديوار ….هي بخند !
بي پرده بگويمت
چيزي نمانده است من چهل ساله خواهم شد ..»
آنوقت مي نشينم و در شبهاي چهل سالگي همينطور برايت گريه مي كنم مثل يك جوانك بيست ساله كه ديوانه وار دل بسته( و وَهبْنا لداود سليمان نعمَ العبد انٌه اوٌاب ) ...اينطور ابروهايت را نكش بالا كه يعني تعجب مي كني... خوب مي دانم مي خواهي چشمهايت را بهتر ببينم ...من همانطور نيم بازْ ديوانه چشمهايت شدم مهتاب! خوب يادت هست و حالا باز كني يا ببندي چه فرق مي كند براي پسركي كه حنجره اش سوخت ...بيچاره ی دچار تو را چاره جز تو چيست ؟ ..... راستي نگاه كن چند تا از موهايم سفيد شده..اينجا ها ..ببين مهتاب !..نكند خواب بوده ام دست كرده اي لاي موهايم ..كسي چه مي فهمد فكر مي كنند دارم پير مي شوم ..خوب ميدانم چشمهايي كه زل زده اند به تو هيچ چهل ساله نخواهند شد ..... نعم العبد انه اواب.... نعم العبد انه اواب....
- آره. خوبم. مرسی. دليلِ خاصی نداره. فقط برای رفعِ عادتِ «هر روز اينترنت»! کلاس زبان میرم. office کار میکنم از رو خودآموز. خوبه!
رسما حسوديم شد! به نظرم زيادی سرم شلوغ شده. کلی کار از جنسِ کلاس زبان رفتن، ياد گرفتن برنامههايی که دلم میخواد ياد بگيرم، عربی ياد گرفتن و يه سری از کتابا رو خوندن هست که الان ديگه وقت پيدا کردن براشون سخته. حتی وقت نمیشه روزی يه کم بشينم با خودم فکر کنم. کاری که خيلی برام لازمه و چند وقتيه که نمیتونم انجامش بدم. تازه... مطمئنم حالا حالاها نمیتونم بیخيالِ اينترنت بشم-- کاری که احساس میکنم خيلی لازمه برام!!
posted by Mehran|
|
روزنامهی ايران:
... و بالاخره نکتهی آخر: اميدواريم صحبتهای نيشدارِ مهران را تجربه نکردهباشيد. اگر چنين اتفاقی برای شما افتاد سعی کنيد خيلی سخت نگيريد. مهران به اندازهی کافی بابتِ زبانِ نيشدارش دردسر میکشد. آنقدر که شادی را به ندرت در روابطِ نزديکش تجربه میکند. بنابراين شما که میدانيد اين رفتارِ او عمدی نيست ديگر شرايط را برایِ او سختتر از آنچه هست نکنيد.
posted by Mehran|
|
يك روز صبح كه از ورزش صبحگاهي برمي گشتم، كاميون زباله در كنارم ايستاد. ابتدا فكر كردم راننده مي خواهد آدرسي را بپرسد. ولي او عكس پسربچه زيبايي را نشان داد و گفت:« اين عكس نوه ام است كه در بيمارستان بستري است.»
فكر كردم به كمك مالي نياز دارد. پس كيف پولم را درآوردم تا به او كمك كنم.ولي نياز او فراتر از پول بود.
با اميدواري گفت: «سر راه از همه خواهش كردم براي سلامتي نوه ام دعا كنند. لطفاً شما هم برايش دعا كنيد.»
posted by Mehran|
|
I dream of rain...
posted by Mehran|
|
جز فرار مرهم ديگری برای شفا، يا حتی ساکت کردنِ دردِ اين قوهی تصميمگيریِ قريب به فلج نمیشناسم...
میدانم... الان میگويی چقدر زود فراموش میکنم «حسبنا الله» را.
امروز دوستان رفتند آنجايی که ما، انشاء الله، يک ماه ديگر قرار است برويم. رفتند و انگار آماده بودند.
يادم نمیرود سالِ قبل و حکايتِ «المسافر کالمجنون» خودم را. آنها هم شده بودند کالمجنون. آنها مجنون و ما شايد از آنها مجنونتر، به عطشِ زودتر به آنجا رسيدن، به عطشِ آنجا بودن، آن روزهايی که خوبان همه آنجا جمعند. و شايد... به عطش آنکه به مادر او بگوييم که راه را نشانمان بدهند، که بتوانيم، هر چند ناچيز، کمک کنيم. کوچکيم. میدانم. اما آنها بزرگند... همين کافيست.
میدانی؟ عطش هست، ولی آمادگی... نع!
هنوز اما
مرا چشم خرد خفته است در خواب گرانباری
دريغا صبح هشياری
دريغا روز بيداری...
posted by Mehran|
|
ای زخمه زننده بر ربابِ دلِ من
بشنو تو از اين ناله جوابِ دلِ من
گر حرفی را دفی دگر جلوه گرست
عشق است دفينه در خرابِ دلِ من
اينها را که گوش میدهی انگار يک قرن خاطره از جلویِ چشمانت عبور میکند. يک قرن!
شیشه تمیز می کنم... تکه های پاره روزنامه را مچاله می کنم، گلوله بشود، راحت تر بشود شیشه پاک کرد، می دانید...
فرزانه بیست ساله، همسر مردی زنباره و همه کاره بود که با ازدواج آنان، مرد به علت نگاه ناپاک خود به دیگر زنان و تصور وجود نگاهی متقابل از سوی همه، به مردی بدبین و متعصب تبدیل شده بود. فرزانه حق خروج از خانه را به تنهایی نداشت... شش ماه پس از ازدواج، فرزانه به خانه پدرش سر می زند. وقتی برمی گردد. شوهرش بدون رودربایستی چاقو را در شکمش می نشاند. بعد از چهار ساعت و نیم عمل جراحی، فرزانه احتیاج مبرمی به خون پیدا می کند. مرد عربده کشان ادعا می کند هیچ کس حق ندارد به او خون بدهد، چون زن من است.
تکه روزنامه را مچاله می کنم... گلوله می کنم... اینطور راحت تر می شود شیشه پاک کرد... می دانید؟
posted by Mehran|
|
C:\Documents and Settings\booooooo>tracert -d yek-negah.blogspot.com
Tracing route to yek-negah.blogspot.com [216.34.7.189]
over a maximum of 30 hops:
1 155 ms 159 ms 151 ms 217.218.45.1
2 164 ms 160 ms 167 ms 217.218.45.3
3 165 ms 159 ms 160 ms 217.218.45.1
4 158 ms 159 ms 159 ms 217.218.0.252
5 157 ms 159 ms 159 ms 217.218.0.2
6 157 ms 159 ms 173 ms 217.218.158.41
7 171 ms 168 ms 166 ms 217.218.127.65
8 159 ms 159 ms 159 ms 195.146.63.100
9 * * * Request timed out.
10 * * * Request timed out.
11 * * * Request timed out.
12 * * * Request timed out.
13 * * ^C
posted by Mehran|
|
ديشب تو پارک به اين نتيجه رسيدم که خواهرانِ محترمه به دقت سايزِ شلوار و مدلِ کفش و نوع جورابشونو انتخاب میکنن، جوری که به طور متوسط ۴/۵ سانتیمتر از ساقِ پاشون پيدا باشه. (يکی از رفقایِ مکانيکی میگفت يه مهندس بايد بتونه خوب طول رو تخمين بزنه. خوب اينم تخمين!) خانوم والده هم شيطونيشون گل کرده بود... ۴قدم راه میرفتيم، از اون ته يکی از اين جماعتِ «پاچه ورماليده» رو میديد و میگفت «مهران! مهران! از اونايی که تو خوشت میآد!!»
البته جایِ شکرش باقيه که تویِ دانشگاه اينجوری نيست. تو دانشگاه شلوار و کفش و جوراب طوری انتخاب میشه که وقتی رو صندلیهای کلاس بزرگهای ابنس يا تالار میشينن و پاهاشونو میاندازن رو هم اين اتفاق بيفته... عمد يا سهوش رو من نمیدونم!
نکته اينه که اين وسط، منِ بدبخت که هميشهی خدا سر به زيرم(!) و همهی ملت رو از رویِ کفششون میشناسم با اين فقره مشکلات پيدا کردم :(
ديگری گفت: «مهران! وضع خيلی خرابه. خيلی دعا کن. وضعِ همه ريخته به هم! دعا کن... اصلا برو خودتو دخيل ببند!!»
و من باز هم تکرار میکنم... سخت شدهاست!
هل من معين فأطيل معه العويل و البکاء؟
پ.ن. الان میآن اينجا نظر میدن که چيز قحط بود نقل کردی؟! جهتِ اخذِ دستِ پيش برای جلوگيری از پس افتادگی(!) توضيحا عارضم چيزايی رو نقل میکنم که همهش تو سرم میپيچن... اينکه چرا میپيچن گاهی به حرفا ربط داره... گاهی به گويندهشون! تمت.
posted by Mehran|
|
Ameno
Ameno dore
Ameno dori me
Ameno dori me
Ameno dom
Dori me reo
Ameno dori me
Ameno dori me
Dori me am
posted by Mehran|
|
ديشب همهجا بویِ خيابانِ پنجم میآمد...
اين خيابانِ پنجم هم برای من شدهاست کأنه ياس. حرمت دارد.
ماه، آن بالا نشسته بود و فحش میداد.
هی... بگذريم!
posted by Mehran|
|
بعضیها هستند که جدايی را دوام نمیآورند...
posted by Mehran|
|
ندانستم، ندانستم، که اين دريا...
چه موجِ خون فشان دارد
چه موجِ خون فشان دارد...
posted by Mehran|
|
تلبّس...
مرا به ياد چهارشنبه سوری میاندازد.
به ياد دودِ غليظ و بویِ تندِ باروت...
به يادِ صدای نارنجک و سيگارت و ...
به يادِ سرخوشیِ مردم...
و ...
به يادِ يک تلفنِ طولانی. به يادِ...
هی...
تلبّس...
مرا به يادِ يک تغيير، يا شايد تفسيرِ نادرست میاندازد.
مرا به يادِ ابليس میاندازد. ابليسی که لابد قرار بود بعدا بيايد.
تلبّس...
مرا به ياد استخاره میاندازد و ...
«لو جعلناه ملکا لجعلناه رجلا و للبسنا عليهم ما يلبسون»
به يادِ چيزی که قرار بود آغاز شود.
به يادِ چيزی که قرار بود آغاز شود تا نمونهای باشد کامل، از «قوموا لله مثنی أو فرادی»
و به يادِ لوطیگری: اگه رفيق آدم از آدم يه چيزی بخواد، لوطیگری میگه بايد انجام بدی. اگه به دنبالِ حکمتش باشی که به خاطرِ حکمتش انجام دادی، نه به خاطر رفيقت!
تلبّس...
مرا به يادِ آخرِ صافات میاندازد، و شايد به يادِ يک پايان. يک پايان، فقط چون او گفته. نه به دليلِ ديگری.
يک پايان، با آيات آخر صافات. همانها که گفتهاند اينگونه به پايان ببريد؛ ضعفهای کارتان را خودشان برطرف میکنند...
سبحان ربک رب العزة عما يصفون
و سلام علی المرسلين
و الحمدلله رب العالمين