بارون

2005-01-21T10:16:00.000+03:30

کتیبه
فتاده تخته سنگ آن‌سوی‌تر، انگار کوهی بود.
و ما اینسو نشسته، خسته انبوهی.
زن و مرد و جوان و پیر،
همه با یکدگر پیوسته، لیک از پای،
و با زنجیر.
اگر دل می‌کشیدت سوی دلخواهی
بسویش می‌توانستی خزیدن، لیک تا آنجا که رخصت بود،
[تا زنجیر
ندانستیم
ندائی بود در رویا خوف و خستگی‌هامان،
و یا آوایی از جایی،... کجا؟ هرگز نپرسیدیم.
چنین می‌گفت:
- «فتاده تخته سنگ آن سوی، وز پیشینیان پیری
بر او رازی نوشته است، هر کس طاق... هر کس جفت...»
چنین می‌گفت چندین بار
صدا، و آنگاه چون موجی که بگریزد ز خود، در خاموشی
[می‌خفت.

و ما چیزی نمی‌گفتیم.
و ما تا اندکی چیزی نمی‌گفتیم.
پس از آن نیز تنها در نِگهْ‌مان بود اگر گاهی
گروهی شکّ و پرسش ایستاده بود.
و دیگر سیل و خیل خستگی بود و فراموشی.
و حتی در نگاه‌مان نیز خاموشی.
و تخته‌سنگ آنسو اوفتاده بود.

شبی که لعنت از مهتاب می‌بارید،
و پاهامان ورم می‌کرد و می‌خارید،
یکی از ما که زنجیرش کمی سنگین‌تر از ما بود،
[لعنت کرد گوشش را و نالان گفت: «باید رفت»
و ما با خستگی گفتیم: «لعنت بیش بادا گوشمان را، چشممان
[را نیز، «باید رفت»
و رفتیم و خزان رفتیم تا جایی که تخته سنگ آنجا بود.
یکی از ما که زنجیرش رهاتر بود، بالا رفت، آنگه خواند:
- «کسی راز مرا داند
که از این رو به آن رویم بگرداند.»
ما با لذتی بیگانه این راز غبارآلود را مثل دعایی زیر لب تکرار
[می‌کردیم.
و شب شطّ جلیلی بود پر مهتاب.
هلا، یک... دو... سه... دیگر بار.
هلا، یک، دو، سه، دیگر بار.
عرقریزان، عزا، دشنام- گاه گریه هم کردیم،
هلا، یک، دو، سه، زینسان بارها بسیار.
چه سنگین بود، اما سخت شیرین بود پیروزی.
و ما با آشناتر لذتی، هم خسته هم خوشحال،
ز شوق و شور مالامال.
یکی از ما که زنجیرش سبکتر بود،
به جهد ما درودی گفت و بالا رفت.
خط پوشیده را از خاک و گل بسترد و با خود خواند.
(و ما بیتاب).
لبش را با زبان تر کرد (ما نیز آنچنان کردیم)
و ساکت ماند.
نگاهی کرد سوی ما و ساکت ماند.
دوباره خواند، خیره ماند، پنداری زبانش مرد.
نگاهش را ربوده بوود ناپیدای دوری، ما خروشیدیم:
- «بخوان!» او همچنان خاموش.
- «برای ما بخوان!» خیره به ما ساکت نگا می‌کرد.
پس از لختی
در اثنایی که زنجیرش صدا می‌کرد،
فرود آمد. گرفتیمش که پنداری که می‌افتاد.
نشاندیمش.
به دست ما و دست خویش لعنت کرد.
- «چه خواندی، هان؟»
[مکید آب دهانش را و گفت آرام:
- «نوشته بود
همان،
کسی راز مرا داند،
که از این رو به آن رویم بگرداند.»
نشستیم
و
به مهتاب و شب روشن نگه کردیم.
و شب شطّ علیلی بود.

مهدی اخوان ثالث

2005-01-20T18:54:00.000+03:30

ده امر ناپسند
در جهان ده چیز دشوار است نزد آگهی
کز تصور کردن آن می‌شود دل بی‌حضور
ناز عاشق، زهد فاسق، بذل ممسک، هزل رذل
عشوه‌ی محبوب بدشکل و نظربازی کور
لحن صوت بی‌اصولان، بحث علم جاهلان
میهمانی به تقلید و گدایی به زور

آگهی یزدی

2005-01-18T01:48:00.000+03:30

امشب دوباره یاد یه نفر افتادم که سعی می‌کردم پارسال خودمو جاش نذارم؛ اصلا دلم نمی‌خواست بفهمم داره چی می‌کشه... دلم نمی‌خواست جاش باشم! سخته، خیلی...
امشب دوباره رفتم آرشیو وبلاگ رو خوندم، خصوصا آخرای ۲۰۰۴ رو...
امشب دوباره دلم گرفته، مثل قبلَنا...
امشب دوباره می‌خوام گریه کنم!
امشب دوباره تنهام...
امشب دوباره...
عجب چیزه بدیه این وابستگی...
دلم می‌خواد ازش بپرسم که چی کار کرده وقتی...! دلم می‌خواد ببینمش! خواسته‌ی بدیه؟!

از توی آرشیو:
اگه يه روز مهتاب دار شدی، مهتابت رو انقدر به خودت وابسته نکن. آدما يه روزی بالاخره از پيش هم می‌رن.
هنوزم به این معتقدی؟!
وقتی پستای قبلیت رو می‌خونم داغ دلم تازه می‌شه! دقیقا مثل اون موقعی که یه سری کاغذ از توی اون کیفه از توی کمدت بهم دادی که بخونمشون! یادته چه حالی شدم!؟
ctwjn ne-n: bwoh bdkn!

2005-01-18T01:15:00.000+03:30

- من باید پل درست کنم. یه پل محکم برای عمر بی‌نهایت! پسر ارمیا باید روی پل زندگی کنه، درس بخونه و بعد اون دوباره پل بهتری می‌سازه! پسر پسر ارمیا روی پل پدرش درس می‌خونه تا پل بهتری بسازه. ما باید پل بسازیم، تونل بسازیم، کانال حفر کنیم تا مردم همه استفاده کنن. از ساخته‌های مهندسین جوان عکس بگیرن و برای هم در نیمه شعبون کارت پستال پل بفرستن. تو آمریکا الان همین طوره. مردم از بس پل دیدن، چشم و دلشون سیره. مثل ما گدا بازی در نمیارن. در مصرف پل صره‌جویی کینم. باید تکنولوژی بخوریم. ما پل می‌سازیم. مقاوم در برابر خستگی، خوردگی و محکم. آهان، مقاوم در برابر حرارت. ما پل صراط می‌سازیم. پل صراط خیلی محکمه، به اندازه تمام آدم‌ها. بی‌نهایت بار می‌تونه بارگذاری بشه. تازه بعضی آدما خیلی سنگینن. تازه توی اون حرارت بالا. باید از تیتانیوم بسازیم. علم در جهت کمال آدمی است. پل صراط را از ما بخرید: مطمئن، خوب، با صرفه. زیر پاتون رو خالی نمی‌کنه. مهندسین جوان خر شما را از پل رد می‌کنن. خودتون رو هم همین طور. احتمالا پل صراط رو ژاپنی‌ها ساختن. آدم‌ها به خاطر نوسان طبیعی از بالای پل به آن پایین می‌افتن. نیفتی داداش، جلوت رو نیگا کن. یه دونه از اون عمودای آهنین رو بدن باهاش تعادلش رو حفظ کنه که بهتره. به این می‌گن استفاده مهندسی! هول نزنین. یکی‌یکی به نوبت. شعلش رو کم کن آبجی رد شه! آبجی پایین رو نیگا نکن، هول ورت می‌داره. نامحرما تو جهنمم ول کن نیستن. با ویلچر که نمی‌شه از رو به این باریکی رد شد. ندیدپدید بازی درنیارین. بیا پایین من کولت می‌کنم می‌برمت. آخ سوختم. شعله‌ش رو کم کن. بابا آدم رو پشتمه. داداش سفت من رو بگیر می‌خوام بدوم. خوب رسیدیم. شما پیاده شو. بیا پایین. تا من برم اون یکی رو بیارم. یه دقیقه کسی از اون ور نیاد، من بیام اون ور... آی سوختم.
ارمیا - رضا امیرخانی
صفحه ۷۱

2004-12-28T09:07:00.000+03:30

یه شب مهتاب
ماه میاد تو خواب
منو می‌بره
کوچه به کوچه
باغ انگوری
باغ آلوچه
دره به دره
صحرا به صحرا
...
آخرش یه شب
ماه میاد بیرون،
از سر اون کوه
بالای دره
روی این میدون
رد می‌شه خندون

یه شب ماه میاد
یه شب ماه میاد
می‌دونی؟ من ماهو شب یلدا دیدم!! ولی از اون شب دیگه پیداش نیست! :( پس کِی میای؟!

2004-12-26T23:00:00.000+03:30

می‌بینی که چه‌قدر مقاومه؟ تنهایی، یه تنه با همه‌ی سختی‌ها مبارزه می‌کنه!
تو چی؟! آره، با توام! پاشو برو خودتو تو آینه ببین، ببین چه ریختی شدی...

2004-12-26T22:41:00.000+03:30

ماه همیشه می‌خنده! :) حتی اون موقعی که تو خنده‌اش رو نمی‌بینی...
تو هم اگه بخوای می‌تونی همیشه بخندی! به دنیا بخند! هر چند که گاهی وقتا خیلی سخت می‌شه!

چند شب پیش یکی بهم گفت: «قوی باش!» خیلی خوبه که گاهی وقتا بعضیا از این توصیه‌ها می‌کنن. لازمم می‌شه :d
الان دلم می‌خواد که دلم یه چیزی رو تا چند وقت نخواد!! به نظرت می‌تونم؟! اگه تو نباشی...

I want to spent my life time loving you...

2004-12-26T22:03:00.000+03:30

تا کي به نماز آيات بنشينيم کسوفت را؟

2004-12-26T22:01:00.000+03:30

از تمام رمز و راز عشق
از اين سه حرف
از اين سه حرف ميان‌تهي
چيزي سرم نمي‌شود
دلم که مي‌شود!

2004-12-22T13:03:00.000+03:30

…
Down an unknown road
To embrace my fate
Though that road may wander
It will lead me to you
And a thousand years
Would be worth the wait
It might take a lifetime
But somehow I'll see it through

And I won't look back
I can go the distance
And I'll stay on track
No I won't accept defeat
It's an uphill slope
But I won't lose hope
Till I go the distance
And my journey is complete
But to look beyond the glory is the hardest part
For a hero's strength is measured by his heart

2004-12-17T11:34:00.000+03:30

«رَبَّ اشْرَحْ لي صَدْري» خدا سینه‌م رو بشکاف. آی خدا. سینه‌مو اونقدر گشاد کن که همه چی توش جا شه! با همین مته بشکافش! کارمو هم هر جوری می‌خوای آسون کن، سخت کن. حرفمو بفهمن، نفهمن. تو زبونم عقده باشه، نباشه. ایناش دیگه مهم نیس. «وَ یَسِّرْلي أَمْري» و «یَفْقَهوا قَوْلي»ش و «وَ احْلُلْ عُقْدةً مِنْ لِساني»ش مال خود موسی! نخواستیم!

ارمیا - رضا امیرخانی
صفحه ۱۹۱

2004-12-15T21:58:00.000+03:30

می‌دونی؟ خیلی حال می‌ده با این همه کاری که داری بشینی و عکسای گربه‌های screen saverات رو تماشا کنی! این جوری احساس می‌کنی وقتت رو کاملا تلف کردی و می‌تونی یه بهانه‌ی خوب داشته باشی برای این‌که با خودت قهر کنی...
می‌دونی؟ لازمه که با خودم قهر باشم، چون بد جوری دارم بهش تیکه می‌ا‌ندازم. اون که گناهی نداره، ولی پس من چی؟!
می‌دونی؟ من خیلی کار دارم ولی تو سرت از من شلوغ‌تره! اون قدر کار داری که دلم نمی‌یاد بیام پیشت، چون می‌دونم که مثل همیشه....

خیلی خوبه که تو هستی و می‌تونم باهات درد و دل کنم! :)

چشمام بدجوری می‌سوزه. هنوزم داره از چشمام آب میاد! فک کنم واشراشو باید عوض کنم! ؛)

2004-12-06T10:45:00.000+03:30

به نظرت من واقعا پرتام؟!

2004-11-30T13:13:00.000+03:30

تو توانایی بخشش داری.
دست‌های تو توانایی آن را دارد
که مرا،
زندگانی بخشد.
چشم‌های تو به من می‌بخشد
شور عشق و مستی
و تو چون مصرع شعری زیبا
سطر برجسته‌ای از زندگی من هستی.

دفتر عمر مرا،
با وجود تو شکوهی دیگر
رونقی دیگر هست.

می‌توانی تو به من
زندگانی بخشی
یا بگیری از من
آن‌چه را می‌بخشی...

2004-11-30T13:10:00.000+03:30

گاهی وقتا یه اتفاقی می‌افته که خیلی آدمو خوشحال می‌کنه! یه چیزی که پیش اومدنش باور نکردنیه! مثل پریروز! قبول داری؟! ؛)

2004-11-25T10:30:00.000+03:30

چشم‌ها را باید شست
جور دیگر باید دید...

یادته یه چیزایی در مورد گرادیان و شیب خط و این‌جور چیزا می‌گفتی؟ پس چی شد؟!
من که هنوز نتونستم! شاید هنوز باید یه چیزایی رو یاد بگیرم!
راستی، تو تونستی؟!

2004-11-24T09:11:00.000+03:30

بی تو سرگردان‌تر،
از نسیم سحرم
از نسیم سحر سرگردان
بی سر و بی سامان
بی اشکم،
دردم،
آهم.
آشیان برده ز یاد
مرغ درمانده به شب گمراهم.

بی تو خاکستر سردم، خاموش،
نتپد دیگر در سینه من، دل با شوق،
نه مرا بر لب، بانگ شادی،
- نه خروش.

بی تو دیو وحشت
هر زمان می‌دردم
بی تو احساس من از زندگی بی‌بنیاد،
واندر این دوره بیدادگری‌ها هر دم
کاستن،
کاهیدن،
کاهش جانم،
کم
کم.
چه کسی خواهد دید
مردنم را بی تو؟
بی تو مُردم، مُردم!

2004-11-23T08:58:00.000+03:30

همیشه از اومدن بارون خوشم می‌اومده. تازگی‌ها که بیشتر خوشم می‌آد!
تازگی‌ها این‌جوری شدم که وقتی داره تموم می‌شه انگار یه چیزی می‌خواد ازم کم شه، انگاری اصلا دلم نمی‌خواد تموم شه! :(

2004-11-17T15:40:00.000+03:30

وقتی هستی و نیستی....

یادته قدیما یه چیزایی در مورد gute Zeiten, schlechte Zeiten می‌گفتم؟ الان هم جز همون schlechte Zeitenآس... :(

2004-11-17T15:35:00.000+03:30

اسب سرکش در سینه لیلی

لیلی گفت: موهایم مشکی‌ست، مثل شب، حلقه حلقه و مواج، دلت توی حلقه‌های موی من است.
نمی‌خواهی دلت را آزاد کنی؟ نمی‌خواهی موج گیسوی لیلی را ببینی؟
مجنون دست کشید به شاخه‌های آشفته بید و گفت: نه نمی‌خواهم، گیسوی مواج لیلی را نمی‌خواهم. دلم را هم.
لیلی گفت: چشمهایم جام شیشه‌ای عسل است، شیرین، نمی‌خواهی عکس‌ات را توی جام عسل ببینی؟ شیرینی لیلی را؟
مجنون چشمهایش را بست و گفت: هزار سال است عکسم ته جام شوکران است، تلخ. تلخی مجنون را تاب می‌آوری؟
لیلی گفت: لبخندم خرمای رسیده نخلستان است. خرما طعم تنهایی‌ات را عوض می‌کند. نمی‌خواهی خرما بچینی؟
مجنون خاری در دهانش گذاشت و گفت: من خار را دوستتر دارم.
لیلی گفت: دستهایم پل است. پلی که مرا به تو می‌رساند. بیا و از این پل بگذر.
مجنون گفت: اما من از این پل گذشته‌ام. آنکه می‌پرد دیگر به پل نیازی ندارد.

***

لیلی گفت: قلبم اسب سرکش عربی‌ست. بی‌سوار و بی‌افسار. عنانش را خدا بریده، این اسب را با خودت می‌بری؟
مجنون هیچ نگفت. لیلی که نگاه کرد، مجنون دیگر نبود؛ تنها شیهه اسبی بود و رد پایی بر شن.
لیل دست بر سینه‌اش گذاشت، صدای تاختن آمد.
اسب سرکش اما در سینه لیلی نبود.

لیلی نام تمام دختران زمین است
عرفان نظرآهاری

پ.ن.: مجنونم می‌شی؟!

2004-11-16T13:06:00.000+03:30

دلم برای این‌جا تنگ شده. خیلی وقته که ننوشتم. یادمه چند ماه پیشا اولین بار که اومدم این ورا می‌گفتم که چرا دیگه کسی برای بارون نمی‌نویسه، دلم برای بارووووووون می‌سوخت که تنها مونده بود. ولی حالا خودم....

***
از دست خودم عصبانی‌ام. به نظر تو من دختر خوبی‌ام؟!
***
راستی، من و خودش رو یادته؟! دلم برای اونم تنگ شده! دوباره رفتم سراغش!!!

پ.ن.: هنوزم نمی‌خوای بنویسی؟ بارون تشنه‌اشه! نمی‌خوای سیرابش کنی؟!

2004-09-27T23:37:00.000+03:30

چند روز دیگه ،وقتی قرص ماه کامل بشه، تولد یه نفره! تولدش مبارک!!! :)

2004-08-07T11:35:00.000+04:30

We've got engaged :)

2004-07-16T11:52:00.000+04:30

یادم می‌ره! باید مرتب بهم یادآوری کنی!
کاش...

2004-07-15T09:45:00.000+04:30

Our most constant relationships, like marriage, require our most constant deposits into the Emotional Bank Account. If you suddenly run into an old high school friend you haven't seen for years, you can pick up right where you left off because the earlier deposits are still there. But your accounts with the people you interact with on a regular basis require more constant investment.

Daily Reflections for HIGHLY EFFECTIVE PEOPLE
Stephen R.Covey

2004-07-07T05:21:00.000+04:30

جرس فرياد مي‌دارد ..

2004-07-05T11:44:00.000+04:30

صرف فعل نبودن را بلدی؟!

2004-06-25T15:10:00.000+04:30

مهتاب:

به همه چی بخند! اگه ناراحتی به زور بخند!
اینم یادت باشه که خنده مال آدماییه که بیشتر از یه غصه دارن و پس نمیتونن گریه کنن، یعنی دقیقا خود تو!

2004-06-25T14:59:00.000+04:30

نه به خاطرِ جنگل‌ها نه به خاطر دریا
به خاطرِ یک برگ
به خاطرِ یه قطره
روشن‌تر از چشم‌های تو
...
به خاطرِ آرزوی یک لحظه‌ی من که پیش تو باشم
به خاطرِ دست‌های کوچکت در دست‌های بزرگ من
و لب‌های بزرگ من
بر گونه‌های بی‌گناه تو
...
به خاطرِ یک لبخند
هنگامی که مرا در کنارِ خود می‌بینی
...
به خاطرِ تو...*
کنار توام! با من حرف بزن!

* احمد شاملو

2004-06-23T08:00:00.000+04:30

غر نزن!!!

2004-06-20T23:23:00.000+04:30

دل من گرفته زین جا
هوس سفر نداری ز غبار این بیابان؟
...

2004-06-16T05:08:00.000+04:30

اراده یه نفر باید خیلی قوی باشه که وقتی می‌بینه جاده خیــــلی طولانیه و نمی‌دونه آخرش به کجا می‌رسه باز هم ادامه بده و خسته نشه!

من خیلی وقتا کم می‌آرم...

2004-06-15T19:25:00.000+04:30

چيزکي براي همه کليدها (عليرضا - دفتر سپيد) (نقل از CARPE DIEM )

من کامپيوتري ام. دقيق تر بگویم شغلم برنامه سازی کامپیوترست و این یعنی که با هر کلیدی بر روی این صفحه سالهاست که رفیقم. کیبورد من یکی ازان کیبوردهای میکرو سوییچی عهد بوق است که اگر شب باشد و تایپ کنی آسایش خانه ای را بهم میزند بسکه سر و صدا میکند. اما به آن خو کرده ام. این کیبوردهای کربنی جدید را نمیفهمم. اینها هویت هر کلیدی را ازان سلب کرده اند. خوب راستش با این کی بورد من دیگر هر کلیدی صدای خودش را دارد که گوشم به آن آشناست. یعنی حضورشان را حس میکنم. ازان منهای سمت راست بگیر تا ESC سمت چپ. بعضی ها رفیق ترند اما. مثلا همین کلید Enter رفیق فابریک من است. خوب باید برنامه ای نوشته باشید تا بدانید این Enter چه خداییست. هر بار که آن را میزنی یعنی که پرونده یک خط بسته شد. یعنی نیمچه اطمینانی که از صحت گام قبلی یافته ای، یعنی که دورخیزکی برای گام بعدی. Space اما حکایت دیگریست ، مکثی ست که نباشد هیچ کلمه ای معنی نمیدهد. Space زنجره کی بورد است که اگر نبود شاید زندگی چیزی کم نمیداشت اما هیچ برنامه ای ترجمه نمیشد. خلا و پوچی هیچ که نداشته باشند مرز معنایند ، تاملی برای کامپایلرها تا فاصله بین کلید واژه ها را دریابند. عین کلام روزمره. سکوتی که وقتی تقطیع شود در بین جملات، اینهمه صدا را معنی میبخشد...

Insert را اما دوست ندارم. بی رحم است. واژگان را له میکند. معنی ندارد آدم کلام گفته شده را له کند و بر جایش چیز دیگری بنشاند . هرچند شاید اگر من کلمه بودم، میدادم کنار کلید Insert هر کی بوردی بنویسند : اگر بر جای من غیری گزیند دوست حاکم اوست! و ESC کلید بزدل هاست. فرار دائم از خطایی محتمل، ESC رد عمل انجام شده نیست نفی جاودان هر عملیست در آینده...

بگذرم ازین پراکنده گویی و اظهار شیفتگی ام به اشیاء و برسم به UNDO . UNDO کلید نیست. به تعبیر ما ، ماکروست. ترکیبی از چندین عملیات پایه، نیازمند اندکی حافظه و الخ. واقعیت اینکه UNDO یک ظاهر سازیست، یک حقه نرم افزاری . و خلقت هیچ که نداشته باشد صراحت را دارد. پس نرم افزار و حقه را در آن جایی نیست.

اینست که زندگی را باید تنها "رفت". گام در هر راهی که مینهی گام پیشینت خاطره اطمینانی ست بر پلی فرو ریخته، نفی رویای بازگشت. ایمان دارم که اگر یک و فقط یک امکان بازگشت می بود ، هیچ شجاعتی، هیچ دل به دریا زدنی، هیچ ایثاری، و هیچ ایمانی ارزش واگو نمی یافت. کدامیک ازینها را سراغ دارید که بتوان پذیرفتشان اگر تنها ذره ای شائبه بازگشت در دل خود بپرورند.

و حاصل اینهمه روده درازی اینکه شاید اطمینانی در گامهایم نباشد اما بی شک ایمانی در نگاهم بوده است که تمامی لحظاتم را ارزش زیستن بخشیده ست و اینهمه بی تمنای بازگشت است، حتی برای کوچه ای کوتاه در میان اینهمه راههای هرروزه...

2004-06-12T21:14:00.000+04:30

Usually the dumbest professor teaches the courses related to INTELLIGENCE. What a good department we have :)

2004-06-11T17:30:00.000+04:30

چه درونم تنهاست!

2004-06-10T17:54:00.000+04:30

یه ساعت بود . همه‌ی شماره‌ها ریخته بود اون زیر رو هم جمع شده بودن بین ۵ و ۷ . عقربه‌هاش هم کج بودن . خودش رو هم یه وری زده بودن به دیوار. رو ساعته هم نوشته بود: Who Cares !

آخرين وسوسه

2004-06-08T12:35:00.000+04:30

کاملا احساس اون گلِ سرخِ توی سیاره‌ی شازده کوچولو رو درک می‌کنم وقتی دوباره شازده کوچولو رو دید!
می‌دونی؟ گلِ سرخا هم دل دارن! یه گل سرخ اگرم بخواد نمی‌تونه بر خلاف اون چیزی که دلش می‌گه عمل کنه!
...

2004-06-05T16:00:00.000+04:30

2004-06-04T22:37:00.000+04:30

به یاده خیلی وقت پیشا... اون قدیم قدیما!

Don’t surrender 'cause you can win…

باورم نمی‌شد! یادته؟!

هنوزم باورم نمی‌شه! یعنی من بیدارم؟!

2004-06-02T14:42:00.000+04:30

چقده دلم برای این خانوم کوچولو و اردکش تنگ شده بود . همین چند شب ÷یش خوابش را دیده بودم تعبیر شد کی گفته خواب زن چپه ؟

2004-06-02T11:32:00.000+04:30

ای آفتاب سايه ز ما بر مدار هم...
چيزهايی در اين عالم هست که نه ابتدا دارد نه انتها ...مثل خط...انگار کن که دنيا وسط آن چيزها اتفاق افتاده ست نه آنها در دنيا ! نمی شود گفت کجا به نهايتش می رسد يا از کجا به آغاز نشسته است...درست وقتی منتظر پايانش هستی تازه ميبينی که در آغاز است...

***

( والصفت صفا...)
رد نگاه تو را که می گيرم باز می فهمم که راستی راستی بعضی چيزها توی اين دنيا تمام نمی شود...اينکه ميان مسير نگاه تو گم می شوم به خاطر اين نيست که مثلا تو داری به افق دور جلوی سنگرت نگاه ميکنی ...يا هر چيز ديگری از همين دست. داخل يک تکه عکس که جايش نمی شود!ولی باور دارم که فقط بخاطر اين است : داری چيزی را نگاه می کنی که نهايت ندارد....که نهايت ندارد....
برای همين است که نمی گويمت ته دنيا نشسته ای ...ميگويمت که اول اول همه سرآغازها ...درست همان صف اول ايستاده ای فرمانده!...

***

يک رازی هست داخل صدای اذان موذن زاده اردبيلی( که شنيده ای )...

اذان را که ميشنوی نميفهمی که از کجا شروع شده بود و به کجا تمام... اين اذان هيچ وقت
حتی بعد از آخرين لا اله الا الله تمام نمی شود ... لحن موذن زاده هم بوی تمامی نمی
دهد...جاری میشود...می لغزد...می چرخد...می جوشد...مدام بسط... بسط... بسط...

***

نگاه دار سر رشته...
بعضی چيزها در اين دنيا تکه و پاره و نيمه بر نمی دارد...بعضی چيزها را بايد تمام خواست...تمام ...تمام. برای بعضی چيزها بايد تمام بود...تمام... ! هر آنچه که هستيم ...هر آنچه که از ما مانده ست... تکه ای اينجا باشی و گاهی تکه ای آن طرف تر و هر از گاه تر آن سوتر بر نمی دارد ! ... نه در رفت و نه در آمد... (مثل لطف شيخ و زاهد!) ايستا...ثابت...مشمول قيدهای

هميشه ...هنوز....هر وقت...هر جا...هر شب...هر روز...

برای بعضی چيزها بايد مدام بود...مدام.

( اصلها ثابت و فرعها فی السماء...)
از: جايی ميانِ بيخودی و کشف

2004-06-02T10:25:00.000+04:30

شبایی که هوای خورشید به سرم می‌زنه دوس دارم بشینم ماهو نگاه کنم. هر چی باشه ماه نورشو از خورشید می‌گیره و یه جورایی می‌شه توش خورشید رو پیدا کرد.

کسی که شیدساس بدون خورشید هیچه!! می‌فهمی؟!

2004-05-31T10:11:00.000+04:30

چرا این جا این جوری شده؟
چرا دیگه هیچ کی این جا چیزی نمی نویسه؟
حیفتون نمی آد؟! وبلاگ به این خوشگلی و پروانه ای (!) کم پیدا می شه ها!

من اومدم که دوباره این جا رو را بندازم؛ که بگم:«می شه بسه؟!»
حواستون هست؟ بدون نوشته های شما این جا خیلی سوت و کوره! منظورم همه ی کسایین که تا چند وقتِ پیش این جا می نوشتن؛ منظورم هم آقا مهرانِ گله، هم راوی جونم و هم خاکِ عزیز!

دلمون برای نوشته های قشنگتون تنگ شده...

یه تکونی به خودت بده، یه یا علی بگو و دوباره شروع کن! منم می خوام از امروز شروع کنم!

پس،
یه سلام آفتابی به همه! من اومدم! :)

2004-04-07T22:26:00.000+04:30

خداحافظ !

2004-04-04T09:59:00.000+04:30

گفته بودی وقتی موفق شدم «از پسِ دلم بر بيام» بهت بگم... حالا گفتم!
يادم نمی‌ره اولين حرفی که ازت شنيدم: «بارون! يه وقت بند نيای!!»
ما که افتاديم رویِ دنده‌ی بدقولی. اینم روش!

مهران بند اومد!

و سلام علی المرسلين.
و الحمدلله رب العالمين.

2004-03-29T00:20:00.000+04:30

مي دونم ديره ولي خوب ...سال نوتون مبارك ...!

2004-03-22T20:47:00.000+04:30

نو بهار است...
گل به بار است...
ابر چشمم ژاله بار است...
اين قفس چون دلم تنگ و تار است

2004-03-18T06:21:00.000+03:30

در حق ما هرچه گويد جای هيچ اکراه نيست.

2004-03-16T07:40:00.000+03:30

برای اونی که خاطرش پیش خدا خيلی عزيزه
به يادِ... هيچی. ولش کن. اينجوری بهتره.

2004-03-09T09:27:00.000+03:30

اللهم العن اوّل ظالم ظلم حق محمد و آل محمد، و آخر تابع له علی ذلک
اللهم العن العصابة التی جاهدت الحسین، و شايعت، و بايعت، و تابعت علی قتله
اللهم العنهم جمعيا...

لباسِ سياه برتن داشت. گريه می‌کرد – زار! زيرِ لباسِ سياهش پيراهنِ سرخ پوشيده بود.
از او پرسيدم: «پيرهنِ سرخ پوشيدی. اونم عصرِ عاشورا؟»
گفت: «شمرخونِ تعزيه‌م. بغض و لعن و نفرينِ مردم را به جان می‌خرم، تا به تصوير بکشم مظلوميتِ مظلومِ کربلا را...»

می‌بينم آنها که ۱۴۰۰ سالِ پيش ظلم کرده‌اند هنوز مورد لعن و نفرين مردم‌اند و باز... ظلم می‌کنيم! راستی... ما از کدام دسته‌ايم؟ آنهايی که «جاهدت»؟ يا آنهايی که «شايعت»؟ يا آنهايی که «بايعت»؟ يا «تابعت»؟!
لعنتِ خداوند بر ما!

السلام عليک يا اباعبدالله، و علی الارواح التی حلت بفنائک. عليک منی سلام الله ابداً ما بقيت و بقی اليل و انهار
و لا جعله الله الاخر العهد منی لزيارتکم
السلام علی الحسين
و علی علی‌بن الحسين
و علی اولاد الحسين
و علی اصحاب الحسين

2004-03-01T09:20:00.000+03:30

نمی‌‌دانم از کیست. یادم نمی‌آید کجای شنیده‌ام...

با اشک حساب آتيه باز می‌کردند- بیمه‌ی ابو‌الفضل! اشک‌هايم مانند جواهر بودند. دو قطره اشک در دستانم گرفتم. بالا رفتم- به عرش!
رقيه‌ی خردسال روی پاک اکبر نشسته است. اصغر شيرخواره در آغوش ربابه می‌خندد. زينب و حسين در کنار هم نشسته‌اند و لبخند می‌زنند و عباس... عباس به کودکان آب تعارف می‌کند. مشک آب را به سوی من می‌آورد و تعارف می‌کند. می‌گيرم. ظرفِ آب را به سوی دهانم می‌برم. آب به لبانم می‌رسد. از خواب می‌پرم.

اکبر به شهادت رسيده. رقیه با پای برهنه به دنبالِ زينب راه می‌رود. اصغر شيرخواره در آغوش ربابه گريه می‌کند. عباس با مشکِ خالی به دنبالِ آب برای کودکان است. و حسين...
هنوز دو قطره اشک در دستانم دارم.
اشک‌هايی که می‌توان با آنها بالا رفت... تا عرش!

2004-02-27T20:35:00.000+03:30

چو ما اندر ميان آييم و او از ما كران گيرد
چو ما از خود كران گيريم او اندر ميان باشد

2004-02-18T11:53:00.000+03:30

somewhere... somehow... someone... A M A N P E R H A P S ?

2004-02-18T10:05:00.000+03:30

بسم الله الرحمن الرحيم
ق وَالْقُرْآنِ الْمَجِيدِ

2004-02-16T19:40:00.000+03:30

می شود دستهایت را مشتهایت را بازه باز جلویه چشمانم نگیری ؟ می شود چشمانت را اینطور به حوصله برایم افشا نکنی ؟ می شود آن دریچه کوچک را باز نکنی ؟
آخر آن آخرین دریست که شبها من ها را آن سویش می گذاری و می روی تا ماله خودت باشی .
همان یک وجب و نیمی که می شود بروی بنشینی و رویه دیوارهایش نقاشی کنی !
نقاشی !
می شود یک کله کوچک کشید با چشمانی حریص . یک جفت دسته دراز و یک دله سیر شلواره راه راه ! می شود؟
این عریانی سنگین خیس را نمی توان تاب آورد ! می شود کر شد وققه شنیدن . خفه شد . مرد ! وقته گفتن !
این فرو ریختن! سقوط کردنت بد جوری ته دله آدم را خالی می کندو ...
... همین !

2004-02-16T19:12:00.000+03:30

خونه‌ي جديد حس عجيبي داره
هيچي ازش انگار دستت نيست
از هيچيش
از هيچ کجاش!

2004-02-14T16:04:00.000+03:30

یکی زمانُ نگه داره.
انگار عجله داره.
این چند روزه انگار ساعتا خیلی تند چرخیدن. به اندازه‌ی چند هفته. یا شایدم چند ماه!
انگار جو گرفتتش.
یکی اینو نگه داره. توجیهش کنه!! من می‌خوام فکر کنم :(
می‌دونی بديش چيه؟ اينکه وقتی نتونم به اندازه‌ی کافی به اتفاقات فکر کنم، همين کاری رو که دارم انجام می‌دم ادامه می‌دم. به اصطلاح پارو می‌زنم! اشکالش اينه که توی اين پارو زدن‌ها ممکنه يه جاهايی زياده روی کنم. يا شايدم يه کاری رو جا بندازم. خلاصه اينکه کاملا ماشينی کار کردن يه اشکالاتی پيش می‌آره.

اگه سرعت اتفاقاتی که می‌افته، از سرعت فکر کردنت بیشتر باشه، اگه روزی ۲۴ ساعت هم فکر کنی نتونی به همه‌شون برسی... اونوقت چیکار می‌کنی؟!

I need time!

2004-02-10T07:47:00.000+03:30

الحمدلله الذي جعلني من المتمسکين بولاية علي بي ابيطالب

2004-02-09T19:17:00.000+03:30

راستش يادم نيست نويسنده ي اين مطلب كيه ولي خوب يادمه كي برام فرستادتش و ازش ممنونم :
«سرزميني بود كه همه ي مردمش دزد بودند.
شب ها هر كسي شاكليد و چراغ دستي دزدانه اش را بر مي داشت و مي رفت به دزدي خانه ي همسايه اش و در سپيده ي سحر باز مي گشت، به اين انتظار كه خانه ي خودش هم غارت شده باشد.
و چنين بود كه رابطه ي همه با هم خوب بود و كسي هم از قاعده نافرماني نمي كرد . اين از آن مي دزديد و آن از ديگري و همين طور تا آخر و آخري هم از اولي. خريد و فروش در آن سرزمين كلاهبرداري بود، هم فروشنده و هم خريدار سر هم كلاه مي گذاشتند. دولت، سازمان جنايتكاران بود كه مردم را غارت مي كرد و مردم هم فكري نداشتند جز كلاه گذاشتن سر دولت.
چنين بود كه زندگي بي هيچ كم و كاستي جريان داشت و غني و فقيري وجود نداشت.
ناگهان ـ كسي نمي داند چگونه ـ در آن سرزمين آدم درستي پيدا شد. شب ها به جاي برداشتن كيسه و چراغ دستي و بيرون زدن از خانه، در خانه مي ماند تا سيگار بكشد و رمان بخواند.
دزد ها مي آمدند و مي ديدند چراغ روشن است و راهشان را مي گرفتند و مي رفتند.
زماني گذشت. بايد براي او روشن مي شد كه مختار است زندگي اش را بكند و چيزي ندزدد، اما اين دليل نمي شود چوب لاي چرخ ديگران بگذارد. به ازاي هر شبي كه او در خانه مي ماند، خانواده اي در صبح فردا ناني بر سفره نداشت.
مرد خوب در برابر اين دليل، پاسخي نداشت. شب ها از خانه بيرون مي زد و سحر به خانه بر مي گشت، اما به دزدي نمي رفت. آدم درستي بود و كاريش نمي شد كرد. مي رفت و روي پُل مي ايستاد و بر گذر آب در زير آن مي نگريست. باز مي گشت و مي ديد كه خانه اش غارت شده است
يك هفته نگذشت كه مرد خوب در خانه ي خالي اش نشسته بود، بي غذا و پشيزي پول. اما اين را بگوئيم كه گناه از خودش بود. رفتار او قواعد جامعه را به هم ريخته بود. مي گذاشت كه از او بدزدند و خود چيزي نمي دزديد. در اين صورت هميشه كسي بود كه سپيده ي سحر به خانه مي آمد و خانه اش را دست نخورده مي يافت.
خانه اي كه مرد خوب بايد غارتش مي كرد . چنين شد كه آناني كه غارت نشده بودند، پس از زماني ثروت اندوختند و ديگر حال و حوصله ي به دزدي رفتن را نداشتند و از سوي ديگر آناني كه براي دزدي به خانه ي مرد خوب مي آمدند، چيزي نمي يافتند و فقير تر مي شدند. در اين زمان ثروتمند ها نيز عادت كردند كه شبانه به روي پل بروند و گذر آب را در زير آن تماشا كنند. و اين كار جامعه را بي بند و بست تر كرد ، زيرا خيلي ها غني و خيلي ها فقير شدند.
حالا براي غني ها روشن شده بود كه اگر شب ها به روي پل بروند، فقير خواهند شد. فكري به سرشان زد: بگذار به فقير ها پول بدهيم تا براي ما به دزدي بروند. قرار داد ها تنظيم شد، دستمزد و درصد تعيين شد. و البته دزد ـ كه هميشه دزد خواهد ماند ـ مي كوشد تا كلاهبرداري كند. اما مثل پيش غني ها غني تر و فقير ها فقير تر شدند.
بعضي از غني ها آنقدر غني شدند كه ديگر نياز نداشتند دزدي كنند يا بگذارند كسي برايشان بدزدد تا ثروتمند باقي بمانند. اما همين كه دست از دزدي بر مي داشتند، فقير مي شدند، زيرا فقيران از آنان مي دزديدند. بعد شروع كردند به پول دادن به فقير تر ها تا از ثروتشان در برابر فقير ها نگهباني كنند. پليس به وجود آمد و زندان را ساختند.
و چنين بود كه چند سالي پس از ظهور مرد خوب، ديگر حرفي از دزديدن و دزديده شدن در ميان نبود، بلكه تنها از فقير و غني سخن گفته مي شد. در حاليكه همه شان هنوز دزد بودند.
مرد خوب، نمونه ي منحصر به فرد بود و خيلي زود از گرسنگي در گذشت. »

راستي تولدت مبارك رفيق!

2004-02-08T11:45:00.000+03:30

از يه وقتی سعی کردم که يه کمی فيلتر بذارم رویِ حرف زدنم. که هر چی از دهنم در می‌آد نگم. که... حرفو تو دهنم مزه مزه کنم، بعد بگم. نتيجه‌ش می‌دونی چی شد؟
اينکه اون موقعی که بايد هر چی تو دلم هست بگم، فکر می‌کنم که اگه من اين حرفو بزنم، مخاطبم چه فکری می‌کنه. بعد اگه اون اينجوری فکر کنه و يه چيزی بگه من چه فکری می‌کنم و ... . خلاصه αβ-pruning می‌زنم. اونوقت جونم بالا می‌آد تا يه کلمه حرف بزنم. يا به قول يه خدابيامرزی(!)،بهتره بگم جون بقيه رو بالا می‌آرم تا حرف بزنم.
بقيه موقع‌ها هم هر چی از دهنم در می‌آد می‌گم. وقتی هم که حرفم رو زدم تموم شد، فکر می کنم می‌بينم عجب حرفِ ضايعی زدم! خروسِ بی‌محل!
نمونه‌ش همين ديروز: حرفم انقدر ضايع و مسخره و بي‌موقع بود، که پشتِ تلفن برگشت بهم گفت: «باشه حالا، بعدا درباره‌ش صحبت می‌کنيم».

آره. دوستام انقدر خوب هستن که تحملم می‌کنن و به رویِ خودشون نمی‌آرن. ولی خودم دارم از دستِ خودم کلافه می‌شم.

2004-02-06T12:43:00.000+03:30

در خلاف آمد عادت بطلب کام که من
کسب جمعيت از آن زلف بريشان کردم

2004-02-03T21:44:00.000+03:30

قصه بی سر و سامانی من
باد با برگ درختان می گفت.
باد با من می گفت :
"چه تهيدستی ، مرد!
ابر باور می کرد

2004-02-03T11:49:00.000+03:30

من از مصاحبت آفتاب می‌آيم. کجاست سايه؟

2004-02-02T09:20:00.000+03:30

فرياد گامهايت را وقتي با ضرباته افكارت خفه كني زيره نگاهه يكنواخته تيرهايه چراغ برقه « منظريه »! تنها صدايه دو انفجاره پي در پي مي تواند دل كنت كند از آنجا كه رفته اي ، يكي آتش بازيه زود هنگام چهارشنبه سوري و پشت بندش خنده ي سر شاره كودكانه ي پسركاني كه چشيدنه طعمه شيطنتي آزاد سبزيه آرامه پشته لبانشان را ساده لوحانه ناديده مي گيرد !
ساده لوحانه !!! كه از جا پريدنت نه سقوطي سهوانه از قله ي سكوت كه فرا رسيدنه يك تكراره مسلم است !
تكراره مسلمه ساعتها و لحظاتي كه رفتند و با صورتكه كابوس و هذيان برايه ترساندنه كودكه عشقت بازگشتند .
رويايي كه با سيب زمينيهاي پخته شده در ته مانده ي آتشه چهارشنبه سوريه حياطه خانه ي عزيز گرمايش را به جانت مي ريزد و مي آيد و مي آيد تا بشود تبه كابوسي از صداهايه انبوهه تق و توق و فريادهايي وحشي از اعماق مستيي خياباني ! و تنهايي و تنهايي ! تنها ماندن و گم شدن در ميانه نگاه هايي آشنه كه بي رحمانه انكارت مي كنندو تمام تقلاهايت براي وصل شدن به يكيشان ، جان كندني مي شود بي هدف در گرما و تب و عرق و شب ، و مي رسد به بن بسته صداي آرام زنانه اي از آن سويه سيم هاي پيچ در پيچه بد جنس كه تكرار مي كند ؛ « مي شود بيشتر توضيح بدهي ؟! » و تو حريصانه جملاتت را ، كلماتت را كه آب مي شوند تا از دهانت بيرون مي ريزند ، دو دستي چسبيده اي تا شايد چيزي ازشان باقي بماند تا باز كه از خواب پريدي شوق يك كابوس يك ساله اشك به چشمانت بدواند . آخر خواب يه كابوس ديدن خيلي بهتر از بيداريش است !
و از خواب كه بيدار شوي مثله هر بار ، چهارشنبه سوري ميشود دو نقطه « : » و يك لشكر بي پايان از كلماتي در عرض هم ، بدون كوچكترين بالا و پاييني . كلماتي كه دارند اندك اندك آخرين قطراته روحه كالبدشان را از دست مي دهند . كلماتي كه مستقيم ختم مي شوند به ترسناك ترين صحنه كابوست ، « تلبـّس ! » و خودت كه قدم به قدم عقب مي روي و خدا مي داند تا كجا مي تواني فرار كني ! و هم او مي داند كي هنگام سقوط كردن است !
سقوووووووط ……

2004-01-28T10:22:00.000+03:30

دلم لک زده، يه سر پاشم برم بهشت زهرا. می‌خواستم امروز عصر يا فردا صبح برم... اما دارم می‌رم سفر.

امروز صبح قرآن رو باز کردم. اون آیه‌ای اومد که هروقت تو کشتی دارن غرق می‌شن، می‌آن سراغ خدا. بعد که رسيدن به خشکی دوباره خدا يادشون می‌ره. فکر کنم امروز قراره قطارمون غرق شه!
حلال کنين.

2004-01-26T10:47:00.000+03:30

يادم هست گفتي آدم ها را تويه قابه عكسه معيار به ديوار نكوب تا هي رنگ و لعابشان بيشتر شود ، هي پررنگتر شوند و هي بيشتر روي ديوارجا خوش كنند و هر روز آنهاي ديگر را سر و ته و آويزان از يك پا ! ـ آنطور كه خانم سرايدار موشهاي تويه راه پله را از دم به دست مي گيرد ـ بگيريشان كنار قابه معيارت و لب و لوچه ور بچيني كه أه، أه و پيف پيف !
يادم هست آن روز آسمان طعم دريا مي داد و تمام عصر بوي كاغذ كاهي ، ولي خوب توي روزهاي آسمان دريايي و عصر كاهي كه حرفها را نمي شود شنيد ، انگار يك جايي تويه هوا گير مي كنند و يك روزي ، روزگاري سروكله شان پيدا مي شود ، همينجوري بيخود و بي جهت ، يهويكي !
مثله آن وقتي كه يكي جلويت بايستد و به حرفهايت گوش كند و تو هي توضيح بدهي و هي جانت در بيايد براي پيدا كردن يك كلمه ، يك جمله بدرد بخور و هي منتظر بماني كه طرف سرش را تند تند تكان بدهد و بگويد « … مي فهمم ! مي فهمم ! » و او هم كه انگار نه انگار . همان موقع هاست كه دلت مي خواهد دو دستي از بالاي چهار تا پله هولش بدهي پايين و فرار كني و وقتي رسيدي پشت آن ديوار آخري ، تكيه بدهي به سفيديش و نفس بكشي .
حالت كه جا آمد فكر كني هميشه حرفها را قبل از آنكه گفته شوند مي فهميد!

2004-01-23T09:53:00.000+03:30

يکدونه " خودِ " ديگه سفارش دادم
بی نقص
عالی
با درصد شادیِ خونِ بالا
همينطور کشکی مثبت
حرف شنو
شب زود بخواب
درس خون
معاشرتی
اهل مکالمه تلفنی
سحرخيز
خرابِ جمع ِ خانواده
و هزاران خواصِ ديگه ..
صبر داشته باشيد
به زودی حاضر
و به بازار ارائه ميشه !
Remember
Patience
is
a
Virtue!

نيلگون

2004-01-22T11:41:00.000+03:30

ديگه قيافه‌م داره مي‌شه شبيهِ گربه نره(tomcat) و محور(Axis) و صابون(Soap) و لوبيا (Bean) و خلاصه... سرويس‌هاي تارعنکبوت(Web Services)!
از بس سايتِ apache رو زير و رو کردم، يواش يواش دارم مي‌شم مثلِ بومي‌هاي آمريکايي...
بديش اينه که تا حالا فقط download کردم. درست حسابي چيزي نخوندم. تازه الان بايد بشينم يه عالمه document بخونم. مي‌گم يه عالمه، يعني يه عـــــــــــالـــــــــمـــــــــــــه! به قولِ بعضيا يه خيلمه! يعني در حدودِ 100 مگابايت!

2004-01-19T18:06:00.000+03:30

ديگر قايم باشك بازي كردن را دوست ندارم ! آخر تو همش مي روي گم مي شوي و من پاي درخت شماره ها منتظر مي نشينم تا دلتنگ كه شدي بر گردي .
هر بار كه بازي كنيم ميدانم چشم كه باز كنم ، انتظار است و انتظار و با هر شماره دلم از جا كنده مي شود كه نكند گم شوي آن دورها و ديگر هيچ وقت درخت را پيدا نكني .
و براي همين است كه تند تند مي شمارم ؛1، 2 ،3 ،4 ،5 ،6 ،7 ،… بلكه كمتر دور شوي ، بلكه توهم بشماري و …
آسمان را خيلي زود مي شود پيدا كرد . كمي آن سو تر ، توي افق . مچش را در هم آغوشي با دريا مي توان گرفت . صدا را هم ، آنجا ، ميان آن كوه بلنده و آن كوتاهه ـ كوه كه نيست ، ولي وقتي مي گويي تپه ، عاصي مي شود انگار ـ كافيست نجوا كني در گوشش ، چنان مي آيد كه انگار نرفته بوده هيچ وقت . اما تو …
مي دانم ! مي دانم كه روزي باز نمي گردي ، همانطور كه مي دانستم ماندن قاعده بازي نيست و ماندم . … آخر چشمانت بازي را خوب مي دانست همبازي !

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ پاورقي هم نداره لطفاً!!

2004-01-16T12:26:00.000+03:30

دلم واسه‌ی منتظر بودن تنگ شده.
مدت‌هاست انگار يادم رفته...
يادم رفته که اينجا چه‌کاره‌ام و دردم چيه.
يادم رفته بايد جيغ و داد کنم که «انا المسکين. انا اليتيم. انا الأسير».
انقد اينور و اونور به چيزهایِ ديگه مشغوليم که... که... که يادمون رفته دردِ انتظار رو.

متی نغاديک و نراوحک فنقرّ عينا؟

2004-01-16T06:11:00.000+03:30

در کشور ما ، خيلی پيش از پيدايش نياز به هرچيز ، از کشورهای جهان اول که احساس نياز به اين وادی کشوندتشون ، وارد زندگی ما ميشه . حواست هست ؟ ما نياز به خيلی چيزها از تمدن که وارد زندگيمون شده ، در زمانی که وارد شده ، نداشتيم . و اين بحران عجيبی درست کرده . چون نيازش به وجود نيومده و به طبع نمی‌دونيم بعد از اينکه وارد شد ، بايد باهاش چه کار کنيم . حواست هست ؟ مجال مثال زدن نيست . اما اميدوارم اولين چيزی که به ذهنت می‌رسه ماشينيزم نباشه .

2004-01-15T23:17:00.000+03:30

نقل از صفحه‌ی آخرِ کتابِ زبان تخص:

صد گونه گل ز گلشنِ ليلی شکفت و ريخت
داغـــــش هنوز از دلِ مــجــنــون نمــی‌شود

2004-01-15T11:46:00.000+03:30

شده‌ام خواب و خور و خشم و شهوت...
فقط همين!

2004-01-12T19:46:00.000+03:30

آن آقا قد بلنده كه وقتي فرار مي كرديم دره دكّه اش را به رويمان گشود و ما خزيديم تويش ، يادت هست ؟!
همان كه وقتي صداي پاهاي آن بيرون قطع شد و تاپ تاپ دلمان ، فكر كرديم چطور جا مي شود اين تو با آن قدّ و قواره .
آن كه وقتي آمديم بيرون و چشممان عادت كرد به روشني ،رفته بود !
چطور يادت نيست ؟ … همان كه وقتي سر گردانديم ، دكّه اش سر جايش نبود . يك ديواره كوتاهه خرابه و سايه اش مانده بود ، همين . همين و بس !
آنهاچطور ما را نديده بودند ، پسه يك سايه !
چرا يادت نمي آيد ؟ همان كه قرار گذاشتيم ، ازش يك راز بسازيم و دفنش كنيم پاي ديواره كوتاهه خرابه ! چون يك راز مشترك داشتن خيلي خوب است ! يك عالم حرف داري هر وقت كه نگاه كني تويه چشمان آن يكي . يك جور چشمك محرمانه تويش هست از آنها كه از همه مي شود قايمش كرد ، از آنها كه يك جور اعتماد تويش هست ، يك جور ترس ، التماس .
چرا از ياد برده اي ؟ همان كه تويه هذيان هايت بلند بلند فاش كرديش و من انگشت در گوشهايم تا نشنوم . همان كه باز تكرارش كردي در سردي اينبار امّا … آخر رازها را تا وقتي كه فاش نكرده باشي همه تشنه اند براي شنيدن و باور نكردني مي شوند همين كه … !
چطور يادت نيست ؟ همان كه نشاندت پشت حفاظ فولادي اين پنجره ها به تماشاي عاقل ديوانگاني سرشار از خنده ها و گريه ها و فرياد ها و مستيها و بازي ها .
آنها چطور ما را نديده بودند ! يادت نيست ؟!

2004-01-09T20:16:00.000+03:30

قلعه‌ی احمد علی خان:

حقيقتاْ ملالي نيست جز گم شدن گاه به گاه خيالي دورکه مردم به آن شادماني بي‌سبب مي‌گويند...
اين روزا حقيقتاْ ملالي نيست.فقط گاهي اوقات يه شيطونک،يا شايدم يه فرشته کوچولو ته دلمو قلقلک ميده.
اين نيز بگذرد...

2004-01-07T09:21:00.000+03:30

There are visions, there are memories
There are echoes of thundering hooves
There are fires, there is laughter
There's the sound of a thousand doves

...

Night Ride Across the Caucasus
Loreena McKennitt

2004-01-05T21:29:00.000+03:30

بعد التحرير: ای بابا! شما چقدر ذهنتون منحرفه. پريروز عقدِ «حجت» و «ندا» بود. ما هم رفته بوديم. بنده هم با اجازه‌تون تویِ محضر شاهدِ عقدشون بودم.

بدينوسيله از کليه‌ی کسانی که تبريک گفتن تشکر به عمل می‌آید. چشم. تبريکاتتون رو بدونِ کم و کاست می‌رسونم بهشون.

آخييييييشششش! بالاخره تموم شد.
انگار يه بار سنگين از رو دوشِ هردومون برداشته‌شد.
اصلا نفهمپديم ...
کی جور شد؟
کی جوش خورد؟
کی تموم شد؟
فقط می‌فهمم اين وسط خيلی‌ها اذيت شدن! شايد از همه بيشتر اون!
ولی، الحمدلله بالاخره به خير گذشت.
مراسمِ عقد رو هم که نگو... همه‌چيز، در کمتر از ۲۴ساعت.
همونطور که انتظار می‌رفت.
طوری که با همه‌ی آدميزاد‌ها فرق کنه:

زمانِ عقد: سه و نيم، الی هفت بامداد، به صرفِ کله‌پاچه!
مکان: يه جایِ خوب... خيلی خوب...
مهريه: يک جلد کلام الله، آيينه و شمعدان، چهارده سکه‌ی بهار آزادی به نيت چهارده معصوم، يک سفر حج.
...

ما دو تا با پرواز «سلطاني الطيران» رفتيم. برایِ اولين بار در عمرم کارِ برنامه‌ريزی‌شده کردم! ديگه يه سفر بايد چقدر مهم باشه که لازم باشه براش از قبل بليطِ هواپيما گرفت؟ از يک ماهِ قبل بليطِ گرفته‌بوديم.
فقط منتظرِ ما بودن. خانواده‌ی عروس خانوم که ساکنِ اونجا بودن، بقيه هم قبلا رسيده‌‌بودن.
از بخشِ صيغه خوندنش به حد کافی گفتم؟ نه. اينو يادم رفت بگم. خيلی حال می‌ده که صيغه‌ی عقد رو خودِ عروس بخونه :) باور ندارين؟ امتحان کنيد!

وقتی رفتيم محضر... احساس عجيبی داشتم.
يه سفره‌ی عقدِ کوچولو چيده بودن اونجا. يه تور هم آويزوون کرده‌بودن اونجايی که عروس و داماد می‌شينن!
ولی يه مشکلی داشت. من اعتقاد دارم بالا سرِ عروس و داماد، وقتی دارن «بله» می‌گن بايد قند سابيده بشه... . اما اون توری که اونجا آويزون بود نمی‌شد روش قند سابيد. والا آدمِ پايه‌ی قند سابيدن کم نبود اونجا! حيف شد :( آرزو به دل موندم! وقتی شناسنامه‌م رو دادم به آقایِ دفترخونه‌دار، انگار داشت يه چيزی ازم جدا می‌شد.
شرط‌هایِ عقد خيلی سخته... بند به بندش که خونده می‌شه آدم احساس می‌کنه که عجب مسئوليت سنگينی رو بايد بپذيره... . از اون بدتر وقتيه که عروس يه مشاورِ حقوقیِ حاضر و آماده داشته باشه. اين وسط هم هيشکی دلش واسه‌ی داماد نمی‌سوزه. هی...
به هر صورت، شتريه که در خونه‌ی هر کسی می‌خوابه!!
بگذريم...
وقتی داشتم دفترِ ثبت و عقدنامه رو امضا می‌کردم، احساسِ خوبی داشتم. امضام جاودانه شد، عجب جايی هم جاودانه شد!!
وقتی آقایِ دفترخونه‌دار داشت تو برگه‌ی دوم شناسنامه‌ها چيز می‌نوشت، قلبم داشت تاپ تاپ می‌کرد. ديگه تموم شد. جایِ هيچ ترديدی باقی نموند. ديگه نمی‌تونی برگردی از حرفت. بدبخت شدی رفت پیِ کارش!

بعد از محضر هم رفتيم يه جایِ خوش آب و هوا، ناهار خورديم.
بعدش هم... تمام. بدونِ هيچ تشريفاتِ ديگه‌ای.
بزرگترا که ديروز عصر برگشتن.
ما هم امروز صبح.
هر چی باشه اون فردا و پس‌فردا امتحان داره. منم پنجشنبه و شنبه!

اميدوارم درکم کنين...
يه چند روزی ممکنه نتونم چيزی بنويسم.

ضمنا: هر گونه تبريک پذيرفته‌می‌شود.

2004-01-03T21:35:00.000+03:30

ياد من باشد كاري نكنم كه به قانون زمين بر بخورد ،
يادمن باشد تنها هستم
ماه بالاي سر تنهاييست!

2004-01-02T16:26:00.000+03:30

خوش به حالشون. منم دلم می‌خوام دمِ خونمون از این سنجاب‌ها زیاد باشه!

2004-01-02T11:23:00.000+03:30

Don't ever give up your dreams...
and never leave them behind.
Find them; make them yours,
and all through your life, cherish them,
and never let them go.

--Elisa Costanza

2004-01-01T08:23:00.000+03:30

هر چی می‌کشيم از دستِ...

2003-12-30T11:41:00.000+03:30

راست می‌گی. مثلِ هميشه!
نمی‌دونم...
نمی‌تونم تصميم بگيرم.
تمرينِ خوبيه:

دارم به اين نتيجه می‌رسم که جزءِ Faint Heartها دسته بندی می‌شم.
مستقلا... هنوز تو اينکه در مسابقه شرکت کنم يا نه شک دارم.
اين که بتونم توی مسابقه دووم بيارم، برام مهم‌تره از اينکه آخرش می‌برم يا نه!
البته اين مسابقه جايزه‌ش Fair Lady نيست! (:0

2003-12-28T22:49:00.000+03:30

من ميخِ کفشم، از هر تراژدیِ گوته دردناک‌تر است!
مایاکوفسکی

2003-12-28T22:43:00.000+03:30

شايد يه موقعی يه وبلاگ راه انداختم که نوشته‌هاش ثابت باشه، و هر دو سه روز يه بار templateش رو عوض کنم!

2003-12-27T08:02:00.000+03:30

ای کاش آدميزاد وطنش را همچون بنفشه‌ها می‌شد با خود ببرد هر کجا که خواست...

دلم می‌خواس بيام فرودگاه... اتفاقِ پيچيده‌ای افتاد که نشد.
سفر بی‌خطر پيامبرترين ديوونه و وسوسه‌شده ترين پيامبر و ديوونه ترين وسوسه شده و عزيزترينِ همه‌شون!

2003-12-26T20:24:00.000+03:30

چند روزيه هر چی می‌خوام بنويسم NotSerializeableException می‌دم!

تا حالا شده احساس کنی چند وقته به شدت داری سقوط می‌کنی؟
تا حالا شده با هر درجه‌ای خودتو تخمين بزنی و extrapolate کنی، هر چقدر خوش بينانه آينده رو پيش‌بينی کنی، باز هم آينده‌ت افتضاح بشه؟
تا حالا شده به اين نتيجه برسی که اگه خيلی خيلی خيلی غيرخطی نباشی، يعنی اگه در آينده با گذشته‌ی نزديکت خيلی تفاوت نداشته باشی، با کله زمين می‌خوری؟ يا شايدم تو مرداب فرو می‌ری؟ يا در بهترين حالت مثلِ اون غورباغه‌هه آب‌پز می‌شی؟!
من الان اينجوری شدم!

می‌دونی مهران؟ اين خيلی بده که چون يه تصميمی برات سخته، هی بندازيش عقب.

اونوقت... از خودت هم فرار می‌کنی. چه برسه به بقيه!

اونوقت... می‌شی مثلِ روحِ سرگردان، مثلِ يه «منگ» همه‌ش تو دانشکده بی هدف می‌چرخی و روزی دو تا مسکن می‌خوری، بازم سردردت خوب نمی‌شه... تا اونجا که دوستات همه نگران بشن.
خدا نکنه اون موقع که روحِ سرگردانی يکی نزديکت بشه. آنچنان پاچه‌شو می‌گيری که بنده‌ی خدا...

يا شايدم بشی يه مهرانِ روزمره، با يه User Interface ِ شاد و شنگول. يه Friend Friendly UI که يه کم خيالِ دوستا راحت بشه. گناه دارن طفلکيا. چقدر مگه بايد از دستت بکشن؟
UIت شايد بتونه سر خيلی از دوستا رو گول بماله، ولی سرِ خودت رو چی؟

اونوقت... انقدر ذهنت مشوش می‌شه که بايد تمامِ فکرات رو transient کنی تا بتونی Serialize بشی.

اين می‌دونی يعنی چی؟ يعنی مرداب...

هر تابعِ بالاخره از يه جايی غیر خطی بودنشو نشون می‌ده... دلم می‌خواد زودِ زود شروع کنم!

2003-12-25T18:05:00.000+03:30

The shadow does not hold sway yet
Not over you... not over me.

2003-12-24T09:42:00.000+03:30

I get up, I get down
All my world turns around
Who is right? Who is wrong?
I don’t know!

--Mang

2003-12-24T09:10:00.000+03:30

I can read your mind and I know your story
I see what you're going through
It's an uphill climb, and I'm feeling sorry
But I know it will come to you

...

When you want it the most there's no easy way out
When you're ready to go and your heart's left in doubt
Don't give up on your faith
Love comes to those who believe it
And that's the way it is

When you question me for a simple answer
I don't know what to say, no
But it's plain to see, if you stick together
You're gonna find a way, yeah

So don't surrender 'cause you can win
In this thing called love

2003-12-20T14:30:00.000+03:30

چه خيال انگيز و چه جان‌بخش است اينجا نبودن...

2003-12-19T11:45:00.000+03:30

ديروز روزِ پر باری بود؟ نمی‌دونم!

صبح: ۹ تا ۱۱:
يه پروژه که يه هفته مونده به تحويلش، حالا copy-paste هم support می‌کنه!! کلی تکنولوژی خرج کردم براش... . از بيخ copy-paste تپوندم توش!!

ظهر: ۱۲ تا ۲:
درسی رو که از اول ترم تا حالا حدودا ۳ جلسه سرش رفته بودم رو خوندم. البته پريروز يکی از بر و بچِ با مرام برام کلش رو توضيح داده بود.

بعد از ظهر: ۲ تا ۴ و نيم:
يک امتحانِ نفس گير! مسخره‌ترين سؤالِ امتحان رو که فقط جمع کردنِ چند تا عدد بود اشتباه نوشتم. عدد جا انداختم!! عوضش... شبکه‌ای که تمامِ کبراءِ صنايعی بين ۳ تا ۸ فعاليتِ مجازی براش کشيده‌بودن، با ۲تا فعاليتِ مجازی حل کردم! اگه راهم درست باشه از دستِ جماعتِ صنايعی زنده نمی‌مونم! نمی‌دونين که! اينا خيلی خشنن :-S
خيلی بده آدم هم تو دانشکده صنايع بهش بگن اجنبی، هم تو دانشکده کامپيوتر بهش بگن وطن فروش!!

عصر: ۵ تا ۸:
۷تا نون تافتونِ سنتی، با پنير و ماست موسير. جماعتِ مخزنی بر تمامِ رفتگانمان خدا بيامرزی گفتند. جماعتِ برنامه نويس رو از گرسنگی درآوردن کم ثوابی نداره!
Object Repository حالا خيلی سريع‌تر save و load می‌کنه.

شب: ۱۱ تا ۳!
Linux نصب می‌کنيم. در مدلایِ مختلف، ساقه بلند ساقه کوتاه! از ۴۵۰ مگابايت الی ماشاالله! خدا پدر و مادرِ اين VMWare رو بيامرزه. يه 7.2‌Red Hat نصب کردم روش. zip کردم می‌زنم رو CD. می‌دم به بچه‌ها که باهاش پروژه‌ی OS بنويسن.
Nachos می‌‌کامپايلونيم! از 3.4.0-1 گرفته تا 4. از C++ای گرفته تا Javaای. از RedHat 7.2 گرفته تا Fedora!

اگه يه غير کامپيوتری اينا رو بخونه می‌گه: حـــــــــــــــســـــــــــــــــن! ما که نفهمديديم اين يارو چی می‌گه!

2003-12-18T23:14:00.000+03:30

ماهی

ديدي داري دقمرگ مي‎شي از افسردگي و بدبختي بعد يکي زنگ مي‎زنه، عشق و خوشبختي ازچک و چونه‎اش همينجور شر شر مي‎ريزه؟
بعد دقت کردي چقدر دلت مي‎خواد گوشي تلفن گلوي يارو بود؟

2003-12-18T10:23:00.000+03:30

آدم هاي روزهاي متفاوت

همسرم ، تنها كسي كه من در هر حالتي دوستش دارم ، مثل هميشه زيبايي اش را به آينه ها داد ، كنارم نشست ، نگاهي به من كرد و گفت : « امروز براي پيدا كردن شوهري خوب به خيابان مي روم ».
من كمي مهربان شدم و گفتم : ـ حتماً باز هم مرا پيدا مي كني . بلند ايستاد ، انگار هر لحظه زيباتر مي شد . كمي از خصوصيات شوهر مورد علاقه اش حرف زد و بعد ادامه داد : « هميشه زيبايي ام ، آدم ها را شيفته ام مي كند » ، و بدون خدا نگهدار هميشگي اش رفت .
از سكوتي كه مرا دچار خود كرده بود جدا شدم . به خيابان رفتم تا اينبار هم او را به دست آورم . چيزي برايم عجيب بود ، عجيب تر از گفته هاي همسرم ، مبهم تراز زيبايي اش؛خيابان پر از آدم هايي بود كه دنبال همسرانشان مي گشتند. از اين همه حيرت ، دور خودم مي چرخيدم ! خداي من ، تمام مرد ها دقيقاً شبيه من بودند ، نمي دانستم چطور همسرم را پيدا كنم تنها مشخصه ي زنم زيبايي اش بود ، و مشخصه ي تمام زن ها كه از طرف شوهرانشان عنوان مي شد نيز همين بود ، يك لحظه خودم را گم كردم . كدام مرد واقعاً من هستم ؟! خودم را مرور كردم تا نشاني مشخص ، از من چند لحظه قبل بيابم . چيز خاصي نداشتم ، زني به من نزديك شد ، احساس كردم زن من است . دستش را گرفتم و سعي كردم به خانه برگردم . فرياد كشيد : « تو همسر من نيستي ». گفتم : ـ همه مردها شبيه هم اند ، نگاه كن ! گريه اش گرفت و گفت :« ديگر در اين خيابان ، شوهر ايده آل پيدا نمي شود » تصميم گرفتم به خانه برگردم . شايد همسرم خودش بيايد.حركت كردم و در حالي كه سردر گمي مردها برايم تازگي نداشت ، به خانه رسيدم . همسرم نهار را آماده كرده بود ، خواستم بگويم كي برگشتي كه زودتر گفت : « اين روزها ، چقدر آدم ها شبيه هم شده اند ».

مازيار نيكفر

2003-12-17T20:38:00.000+03:30

در اوستا، از سوی اهورا مزدا، به زرتشت چنين الهام می‌شود:
نخستين نامِ من هستی، دومين نامم آفريننده‌ی هستی و نگهدارنده‌ی آن، و سومين نامم نا جدا از هستی و حاضر در همه‌ی آن است.

2003-12-14T18:35:00.000+03:30

زندگی سيبی است. گاز بايد زد با پوست!
حکما پوستش خوشمزه‌تره. کاشکی ترش باشه!!
دلم می‌خواد قبل از اينکه گاز بزنمش، با بالایِ آستينم تميزش کنم که برق بزنه. اينجوری پوستش خوشمزه‌تر می‌شه! D:

2003-12-13T22:58:00.000+03:30

برف نو ، برف نو ، سلام سلام !
بنشين خوش نشسته ای بر بام .
پاکی آوردی - ای اميد سپيد !-
همه آلودگی ست اين ايام .
راه شومی ست می زند مطرب
تلخواری ست می چکد در جام
اشکواری ست می کشد لبخند
ننگواری ست می تراشد نام
شنبه چون جمعه ، پار چون پيرار
نقش همرنگ می زند رسام .

مرغ شادی به دامگاه آمد
به زمانی که بر گسيخته دام !
ره به هموار جای دشت افتاد
ای دريغا که برنيايد گام !
تشنه آنجا به خاک مرگ نشست
کآتش از آب می کند پيغام !
کام ما حاصل آن زمان آمد
که طمع برگرفته ايم از کام ...
خامسوزيم ، الغرض ، بدرود !
تو فرود آی ، برف تازه ، سلام !
( ا.بامداد - باغ آينه )

نقل از «بريد باد صبا»

2003-12-13T15:00:00.000+03:30

راي روزگار ترا برگزيده است اي مرد؛ ديگر بار به تو فرمان ميدهم اي آسيابان، مرا به خونم مهمان كن!
"مرگ يزدگرد، نمايشنامه از بهرام بيضايي"

2003-12-12T22:08:00.000+03:30

اسکچرس:

يه جشن تولد بود. مثل هر جشن تولدي با يه متولد. مثل هر جشن تولدي با يه جمع شاد، كه دور هم جمع شده بودن تا از بودن صاحب تولد شادي كنن. كه بخونن و بخندن و شاد باشن. همه ي اينا بود و متولد هم بسيار عزيز بود. اما فقط يه چيز... نمي تونست شمعاي روي كيكشو فوت كنه. مدتي بود كه عادت زندگي رو كنار گذاشته بود.

اون آدم بزرگ، مدتي هست كه تو هواي ما نفس نميكشه و با عادتايي مثل عادتاي ما زنده بودنشو تظاهر نميكنه. اما زنده س وقتي هنوز با حرفاي تازه ش هوامونو تازه ميكنه. وقتي هنوز با واژه هاي قشنگ و لطيفي كه به ما ياد داده، رو لحظاتمون اسم ميذاريم. وقتي هنوز روز تولدش دور هم جمع ميشيم.

۲۱ آذر ماهه، تولد احمد شاملو. مردي كه عمر جهان بر او گذشته بود.

2003-12-12T01:47:00.000+03:30

گاهی وقتا حرفايی رو قبول می‌کنيم که اصلا بهشون فکر نکرديم. انگار حجيتشون رو از يه جایِ ديگه آوردن. از گوينده‌شون. از لحنِ گوينده‌شون، نمی‌دونم... خلاصه اينکه خيلی جو گيريم.

تو اگه بودی و اون دو تا نوشته‌ی تو عکس رو می‌خوندی چه‌کار می‌کردی؟

من اگه بودم بهش غذا می‌دادم! خوشم می‌آد از موجوداتِ باهوش!! آدما رو خوب شناخته. فهميده چقدر زود باورن!!

2003-12-09T18:34:00.000+03:30

رابطه ي استاد و شاگرد مثل رابطه ي زن دمپايي به دست و سوسكه، هم اين از اون ميترسه هم اون از اين.
اينو يكي ميگفت كه سر كلاس نشسته بود...

اسکچرس